حدود دو هفته پیش کتاب سفارش های خدا جونو باز کردم ببینم چه حدیدثی رو باید به بچه ها یاد بدم؟

این حدیث بود. "إنَّ رَبّی لَسَمیعُ الدُّعاء"

"خودمو آماده کردم تا بعد از توضیحاتی حدیثو بگم. باید براشون می گفتم هر وقت چیزی از خدای مهربون می خوایم دعا می کنیم. هر وقت می خوایم از خدا تشکر کنیم دعا می خونیم. به وسیله ی دعا با خدای خوب و مهربون صحبت می کنیم.

خدا تنها کسیه که لازم نیست باهاش بلند حرف بزنیم. برای این که او حرف دل ما رو هم می فهمه. خدا جون گفته هر کاری دارید به من بگید من به شما کمک می کنم....."

تا اینجاش تقریبا مشکلی نبود. باید می گفتم: "بعضی از چیزایی که ما از خدا می خوایم شاید خدا صلاح نمی دونه که همون روز و ساعت به ما بده. اما هر وقت صلاح بدونه به ما خواهد داد. مثلا وقتی شما مریض هستید، تب دارید، به پدر و مادر اصرار می کنید که به شما بستنی بدن. آیا پدر و مادر به خواسته ی شما عمل می کنن؟ یا می گن انشاءالله حالت که خوب شد. اگه دوباره و سه باره هم خواستتونو تکرار کنید متوجه می شید که به شما جواب نمی دن. آیا صدای شما رو نمی شنون؟ نه این طور نیست؛ صدای شما رو می شنون و به موقع خودش برای شما خواهند خرید.

عزیزانم اگه دعا کردید و چیزی از خدا خواستید و همون موقع به حاجت خود نرسیدید نگران نباشید و فکر نکنید خدا دعای شما رو نشنیده. خداوند حرف های ما رو شنیده و به موقع خودش چیزی که از خدا خواستید اگه صلاح بدونه به شما خواهد داد. "

همه ی این چیزا رو باید می گفتم در حالی که خودم فراموش کرده بودم حاجتی که الان برآورده نمی شه علتش چیه...........  فراموش کرده بودم شاید خدا دوست داره بیشتر دعا کنم.  شاید صلاحم توی این زمان نیست. هر کار کردم نتونستم سر کلاس بگم. آخه به قول مثل معروف رطب خورده منع رطب کی کند؟

بالاخره امروز برای بچه ها گفتم، در حالی که خودم اینو درک کردم.

چند روزیه به گذشته ها فکر می کنم. گذشته ای که چندان هم دور نیست. اما به سرعت باد گذشت. روزهایی رو یادم می یاد که توی دلم فقط اون بود. خودش تنهای تنها. دلم پر بود از مهربونی؛ که اینم به خاطر حضورش توی دلم بود. چه روزها و لحظه هایی رو باهاش سپری کردم.  روزهایی که دلم می خواد همه چیزمو بدم تا یه لحظش برگرده.

نمی دونم چرا دیگه نیست. آره همون خدا رو می گم. خدایی که همیشه هست اما توی وجودمون حسش نمی کنیم. امروز یاد داستان حضرت مریم افتادم. لحظه ای عیسی (ع) به دنیا اومد. خدا به مریم گفت درخت خرما رو تکون بده........ بعد از اعتراض مریم...... خدا بهش گفت اون روزایی که طعام بهشتی برات می فرستادم فقط من توی دلت بودم. اما حالا محبت فرزندت هم توی قلبته.....

از روزی که همسرم و بعد هم پسرم وارد زندگیم شدن ازت دور شدم. هر روز بیشتر از روز قبل. خدایا چرا اینجوریه؟ چرا هر کار می کنم مثل اون روزا نمی شه؟ دلم لک زده برای اون نگاه محبت آمیز عاشقانت. دلم تنگه برای یه خلوت و تنهایی آرام بخش. دلم برای دیدنت یه ذره شده. برای درد دل کردن با تو........  دلم تنگه برای روزایی که حس حضورت باعث می شد بدیها رو نبینم. نیرنگ ها رو حس نکنم. همه جا رو زیبا ببینم.

خدایا پس کی پیشت بر می گردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خیلی وقتا حرف برای گفتن دارم. اما فرصت نمی شه بنویسم. از دوستانی که به من سر زدن و نتونستم یهشون سر بزنم  عذرخواهی می کنم.

 

چرا ما مرتب راهمونو گم می کنیم؟ چرا گیج می شیم و راهمون به خطا می ره؟ کاری رو به خاطر خدا انجام می دیم اما وسط راه اسیر افکار پوچ و اشتباه می شیم. آخرش هم نتیجه ی کارمون هیچ و پوچ می شه.

توی مسیری قرار گرفتم که اگه نیتم خالص نباشه مثل این می مونه که تمام وقتمو به بطالت گذروندم. روزی که آية الله دستغیب به دوستم که دچار همین مشکل شده بود گفت: "چرا خودتو اذیت می کنی؟ وقتی کارِت برای خداست دیگه وسوسه نشو." تازه فهمیدم اسم این حالت وسوسه است.

خدایا خودت این راهو پیش پام گذاشتی. کمکم کن. "أنتَ سُبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ الظّالمین" خدایا تو پاک و منزهی و لی من در حق خودم از ستمکارانم.

خدایا تو برای ما کافی هستی؛ تو بهترین وکیلی. خدایا هر چی تو بخوای می شه؛ هیچ قدرتی بالاتر از توانایی و قدرت تو نیست.

خدایا هی چی تو بخوای می شه، نه هر چی مردم بخوان. هر چی تو بخوای می شه، هرچند مردم نخوان. خدایا تو برای ما کافی از دیگرانی؛ کافی هستی از خلق.

 

آن که همیشه مرا کافی است، کافی است، آن که تا بوده ام و هستم کافی است.

 

خدایا بر تو توکل کردم که تو پروردگار عرش کبریائی. تو که بوسیله ی بچه ها داری امام زمانمو بهم می شناسونی.

چند وقتی می شد که برای بچه های کلاسم داستانی نخونده بودم. امروز یکی از بچه ها کتاب "آی بچه ها قطاره        قطار انتظاره" رو آورده بود و مرتب بهم یادآوری می کرد که اینو برامون بخون. انگار خدا می دونست که وسوسه می خواد به سراغم بیاد. گویی این صدای خدا بود که مرتب به من می گفت این کتابو بخون. بالاخره با وجود تنگی وقت واسه بچه های گلم خوندمش. در واقع برای خودم خوندم. الان که دارم می نویسم خوب یادم اومده

مسافرا سوار شید                        قطاره سوتو کشید

تو این قطار بمونید                         واگن ها رو بخونید

رو اولی نوشته                             دروغ خیلی زشته

دومی از راه اومد                          می گه نگی حرف بد

بدون با حرفای زشت                     دور می مونی از بهشت

یکی می گه مهربون                      هیچ کسی رو نرنجون

بعدی اینو نوشته                          که قهر کاری زشته

با همدیگه یار باشید                      دلسوز و غمخوار باشید

می گه واگن آخری                       وسائل دیگری

اگه برات نیازه                               از او بگیر اجازه

اینا بودن نکته ها                           این رو بگم بچه ها

هر کسی یاد گرفته                       راه درستو رفته

تو واگن ها بشینه                         خوشبختی رو ببینه

 

کاش می تونستم همه ی کتابو اینجا بنویسم. تا بخونیدش. این فقط یه صفحش بود که به زبون بچه گانه نوشته شده. کاش تا همین حدشو هم بفهمیم و عمل کنیم.

 

دلم مي خواد بنويسم. يه عالمه حرف توي دلم تلنبار شده. اما نمي دونم چرا هر وقت اينطوري مي شم نمي تونم بنويسم. نمي تونم حرف بزنم...............

چند وقت پيش به خاطر يه جرياني گير نيتم بودم. اين كه آيا واقعا نيتم خدائيه؟ اصلا نيت خدايي يعني چي؟ چرا اين روزا هيچكس اين واژه رو نمي شناسه؟ چرا واسه هر كاري بايد درگير نيتمون باشيم؟ اصلا خدا كجاي زندگي ماست؟

گاهي بعد از يه عالمه سر و كله زدن با نيتم فكر مي كنم اونو پيدا كردم. ديگه نيتم خدايي شده. اما يه اتفاق غير منتظره نشونم مي ده كه اشتباه كردم هنوز نيتم خورده شيشه داره.

چطور بايد با خودمون كنار بيايم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چقدر امروز دلم گرفته

    خيلي وقته كه سرم شلوغه و فرصت آپ كردن ندارم. گاهي بد جوري دلم براي نوشتن تنگ مي شه. اما وقتش پيدا نمي شه. خصوصا از وقتي پسرم به كلاس اول رفته. طفلكي خودش هم وقت سر خواروندن نداره.

    از وقتي توي چند پست قبل در مورد شناخت و چگونگي پذيرش دينم صحبت كردم، روي موضوع دين و اسلام تحقيق و مطالعه مي كنم. اونقدر گسترده است كه نمي شه همه رو اينجا نوشت. بيشتر از سايت حوزه استفاده كردم. احساس مي كنم دينمو مادرزادي نپذيرفتم. اونو با تمام وجود انتخاب كردم و اگه صدها بار ديگه متولد بشم ؛ حق اختيار و انتخاب داشته باشم اسلام و مذهب شيعه رو انتخاب مي كنم و به شيعه بودنم افتخار مي كنم. هرچند فقط اسم شيعه رو يدك مي كشم و درواقع محب اهل بيتم.

    سالها با مطالعه ي زندگي پيشوايان معصوم به اين فكر مي كردم كه چقدر مردم زمان هر كدوم از اماما در حق مولاشون كوتاهي كردن. در افكارم خودمو جاي مردم اون زمان مي ذاشتم و مي گفتم اگه من بودم چنين مي كردم و چنان. توي اين مدت كه تحقيق و مطالعه مي كردم، ديدم در حق امام زمان خودم بيش از مردم اون زمان كوتاهي مي كنم؛ اصلا نمي شناسمش. باهاش مأنوس نيستم. علت بيشترش به خاطر اين بود كه از كودكي شنيده بودم كه امام زمان سرهاي گناهكارا رو مي زنه. ترس عجيبي از ايشون داشتم. با كمك يك دوست كه حق استادي هم گردنم داره تا حدي امام زمان رو شناختم. از خداي مهربونم خواستم كمكم كنه و آقا رو بهم بشناسونه. دلمو بهش نزديك كنه.

و من موندم چطور خداي خوبمو شكر كنم كه شرايطشو برام فراهم كرده. و همزمان با اون هدايت يه عده  بچه ي معصوم و بيگناه رو به من سپرده. درست در روزي كه فكرشو هم نمي كردم كلاس روخواني قرآن براي بچه هاي پيش دبستاني شروع شد. چون با خودم عهد بسته بودم كه بچه ها رو با امام زمانمون مأنوس كنم؛ چاره اي ندارم جز اين كه بيشتر در اين زمينه مطالعه كنم. انگار اين من نيستم كه دارم بچه ها رو هدايت مي كنم؛ اونا هستن كه دارن امام عزيزمو بهم نشون مي دن.

" گرفته بوي تو را خلوت خزانيِ من

كجايي اي گل شب بوي بي نشانيِ من

چنين كه بوي خوشت در رواق ها جاريست

چگونه گل نكند بغض جمكراني من......"

 

خدايا كمك كن تا امام زمانمونو چنان كه شايسته ي شناختنشه بشناسيم. خدايا كمك كن تا هر جمعه وقتي نامه ي اعمالمون دستش مي رسه بتونيم سرمونو بالا نگه داريم. خدايا ......................

اَللّهُمَ عَجِّل لِوَليِّكَ الْفَرَج

مدرسه ها دارن باز می شن. و بچه ها خودشونو برای رفتن آماده می کنن.
یه اضطراب عجیب دارم.  درست مثل موقعی که پسرم می خواست بره مهد. حالا برای رفتن به کلاس اول همون جوریم. همسر جان می گن اون می خواد بره، تو اضطراب داری؟ و من هر روز که به روز سه شنبه ۲۶ شهریور نزدیک می شیم و روزشماری های پسرمو می بینم بدتر می شم.
به نظر شما این اضطراب من برای چیه؟
شاید به خاطر فکرایی که توسرمه، مثل این که چجوری اونو بفرستم توی این جامعه. نمی دونم

امروز پسرم رفت مدرسه. فکر می کردم دیگه دغدغه هام تموم می شه. اما بیشتر شده. فکرای زیادی دارم، مهم ترینش این که چه دوستی پیدا می کنه؟

پسرم واسه دوست پیدا کردن هوله همیشه. صبر نداره که . می خواد زود یکی باهاش دوست بشه.
برای معلمش دلهره داشتم که کی می شه. خودم دو نفر توی ذهنم بود. سپردم به خدا.  برای انتخاب معلم قرعه کشی کردن. خدا رو شکر معلم خوبی گیرش اومد و می تونم بهش اعتماد کنم.
نمی دونم توی درسا چجوری پیش می ره که اینو مجبورم به گذشت زمان بسپارم.

 البته معلم خوب از نظر هر ﮐس متفاوته. من برای پسرم معلمی رو می پسندم که شاداب و سرحال و با حوصله باشه. تحمل پسر شیطون و کنجکاوی مثل پسر منو داشته باشه

با آرزوي موفقيت براي همه ي دانش آموزا همچنين پسرم

چقدر سریع، چه باسرعت لحظه ها پشت سر هم می رن، اونقدر سریع که باز هم نفهمیدیم چطور از ماه رمضان سال گذشته تا الان گذشت.
باید از خودمون بپرسیم آماده ی رفتن به مهمونی خدا هستیم یا نه؟ وقتی می خوایم بریم مهمونی چقدر خودمونو آراسته می کنیم، چقدر به خودمون می رسیم؟!
توی مهمونی خدا باید دلو زینت داد. درست همین موقع امتحان سختیو باید پشت سر بزاری، تا بتونی دلتو زینت بدی. باید مراقب تمام رفتارات باشی. درحالی که هوای نفس و شیطون هم دست از سرت برنمی دارن.
خدایا در آستانه ی شروع این ماه مقدس کمکمون کن تا بتونیم دلامونو آماده کنیم.

 

در مورد پست قبلي سر فرصت مي نويسم

     امروز توي يه جمع دوستانه به اين جمله رسيديم كه چرا ما بايد مسلمان باشيم؟ چرا نبايد مسيحي باشيم؟ يا هر دين ديگه اي؟ 

     به اين نتيجه رسيديم كه اشكال ضعف ايمان ما مي تونه مربوط به اين هم باشه. كه ما نمي دونيم چرا مسلمان هستيم؟ آيا مثل بت پرستا پيرو دين پدرانمون هستيم؟ تا كي مي خوايم پيرو آئين نياكانمون باشيم؟ چرا نمي خوايم خودمون تصميم بگيريم و انتخاب كنيم؟ اين حق ماست. خدا خودش اين حقو به همه ي ما داده. پس بياين مدتي بشينيم و به اين فكر كنيم. حتما نتيجه ي تحقيقاتم رو اينجا خواهم نوشت.

     من منتظر نوشته هاي ارزشمند شما دوستان هستم. اگه به نتيجه اي رسيديد و برام نوشتيد با اسم خودتون اينجا مي نويسم. اميدوارم همه ي ما بتونيم درست تصميم بگيريم. و راه درست رو انتخاب كنيم.

شهادت مظلومانه ي بانوي بزرگوار شيعه حضرت زهرا (س) رو به همه تسليت مي گم.

سماعه به نقل از امام صادق(ع) گفت كه آن حضرت از امام علي(ع) فرمود:" همانا در كتاب علي(ع) آمده است كه همانا سخت ترين مردم از لحاظ بلا پيغمبران اند. سپس جانشينان آن ها. پس نيكوكارتران و نيكوكارتران؛ و همانا اين گونه است كه مؤمن به اندازه كارهاي نيكويش مبتلا مي گردد. پس هر كس كه دين او درست و كار او نيكو باشد، بلاي او هم سخت خواهد گرديد، و اين بدان خاطر است كه خداوند متعال دنيا را نه ثوابي از براي مؤمن قرار داده و نه مجازاتي براي كافر؛ و كسي كه دينش اندك و عقلش ضعيف است، بلاي او هم اندك خواهد بود، و همانا سرعت بلا به سوي مؤمن پرهيزكار تندتر از باران به سوي آرامگاه زمين است."

امام صادق(ع) فرمود:" حتمي است براي مردم كه خالص شوند و امتحان گردند و از يكديگر تميز داده شوند و غربال گردند و مردمان بسياري در غربال استخراج شوند."

     زندگي تكرار لحظه هاست، تكرار اشتباه، و گاه تكرار تجربه هاي تلخ. چون زندگي پره از تكرار امتحان. امتحاناي سخت الهي. خدايا از همه ي اين ها به تو پناه مي برم. به تو كه تنها تكيه گاهم هستي.