امروز روز تولدمه. و من دلم سخت گرفته. شايد مثل لحظه ي تولدم شده باشم. كه وقتي وارد اين دنيا شدم گريه كردم.

از ديشب به اين علت خلقتم فكر مي كنم. ايه 56 سوره ي مباركه ي ذاريات رو خوندم.

" و ما خَلَقتُ الجنَّ و الاِنسَ الّا لِيعبُدون"    " و من جن و انس را نيافريدم مگر براي اين كه عبادتم كنند"

وقتي تفسير اين آيه رو مي خوندم به اين جا رسيدم كه: غرض از "الا ليعبدون" اين بوده كه خلق، عابد خدا باشن، نه اين كه او معبود خلق باشه. گفته تا آن كه مرا بپرستند، نفرموده تا اين كه پرستش شوم يا تا من معبودشان باشم.

خداوند انسان رو آفريد تا پاداش بده، و اين انسان هست كه از اون پاداش منتفع و بهره مند مي شه، نه خود خدا، زيرا خداي عزوجل بي نياز از اون هست. انسان رو بدين جهت خلق كرد تا پاداش بده و بدين جهت پاداش بده كه الله است.

پس پاداش كمالي براي فعل خداست، نه براي فاعل فعل كه خود خداست. پس عبادت غرض از خلقت انسان است. و كماليست كه عايد انسان مي شه. هم عبادت غرضه و هم رحمت و مغفرت و ... . غرض از خلقت همان حقيقت عبادته، يعني اين كه بنده از خود و هر چيز ديگه بريده، به ياد پروردگارش باشه و او رو ذكر بگه.

اما افسوس كه ما هدف خلقت رو گم كرديم و تنها به اميال نفسانيمون مشغوليم. نمي دونم خدايا، خودت ما رو خلق كردي خودت دستمونو بگير و لحظه اي ما رو به خودمون وانذار. كه اگه تو ما رو به حال خودمون رها كني ممكنه از حيوان هم پست تر بشيم. چرا كه نفسمون هميشه ما رو به زشتي فرمان مي ده و به معصيات حريصه.

خدايا نفس بيمارم منو به هلاكت مي ندازه و در نزد تو خوارترين هلاك شونده قرار مي ده.

خدايا نفسم بسيار به لغو و لعب رغبت داره، پر از غفلت و اشتباهه، و براي توبه امروز و فردا مي كنه.

خدايا از گناه و خطايم به رحمت و كرمت در گذر. خدايا تو رو به جود و بخششت و مهربانيت كه با من به فضل و كرمت رفتار كني، نه با عدلت.